Rouw

Rouw is rauw

Drie jaar alweer. Drie jaar dat je niet meer bij ons bent. Ook als ik het hardop zeg, geloof ik het niet. Want het voelt nog altijd als drie dagen. Niet altijd op dezelfde manier, maar wel elke dag aanwezig. Op jouw verjaardag schreef ik er al over.

Ongeveer een jaar na jouw overlijden schreef ik ook iets. Hoe ik het had beleefd en nog steeds heel erg voelde. Ik deelde het met niemand. Durfde ik niet. Te confronterend denk ik.
Juist omdat het nog steeds zo rauw voelt, doe ik het nu wel. Als ik het teruglees, heb ik nog altijd tranen en dat allesoverheersende machteloze gevoel.

Inmiddels weet ik, rouw is rauw. Er staat geen tijd voor.

Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt
12-09-1948 / 27-12-2013

Mokerslagen

Vrijdag 4 oktober 2013. Diagnose alvleesklierkanker bij mijn lieve pap. Een mokerslag. De wereld van kanker zie je helaas overal om je heen. Je hoopt dat het onze deur voorbij gaat. Niet dus. In één klap weggeblazen door dat ene K-woord. Tussen de tranen door peppen we elkaar nog op. Zoeken direct een ziekenhuis die gespecialiseerd is hierin. We willen en gaan alles doen om te kijken of we dit tij nog kunnen keren. Jijzelf zegt weinig, zoals altijd. Zo ben je. Maar je bent het er wel mee eens. Belangrijk.

We komen in Eindhoven uit. Niet naast de deur, maar dat maakt ons niet uit. Jou ook niet, ondanks dat het eigenlijk te vermoeiend voor je is. Mede mogelijk gemaakt door morfinepillen.
De mensen daar behandelen je geweldig. Ze zien dat de tumor op zich operabel is, mits er geen uitzaaiingen zijn. Maar die zijn er wel. Overal in je buikvlies. Mokerslag twee. Prognose zeggen ze niet. Maar we weten het. Zou je de Kerst wel halen?

Storm

Drie weken later, op maandag 28 oktober 2013, woedt één van de heftigste stormen sinds tijden in Nederland. We moeten die dag met jou naar het UMCG om te bespreken of er nog een behandeling gestart wordt. Je bent duidelijk: zware kuren voor misschien een paar weken verlenging zie je niet zitten. Uitkomst is toch hetzelfde. Maar je hebt de keus eigenlijk niet eens. Je bent te zwak voor welke kuur dan ook, dus die komen er niet.
Niet alleen storm buiten, ook van binnen.

Mensen die het hebben meegemaakt, weten hoe vreselijk de tijd is als je een dierbare zo ziet lijden. Want na die ene vrijdag, kom je eigenlijk niet meer van bed, leef je van morfinepil naar morfinepil en eten zit er niet meer in. Slechts af en toe een slok slappe thee. Maar veel gaat er ook weer uit. Zo snel gaat het. Bizar.

Op slot

Meer dan ooit verlang je naar je eigen mensen om je heen. Ook al zeg je weinig, dát maak je wel duidelijk. We doen wat we kunnen. Mam is thuis en zorgt 24/7 voor je (RESPECT), wij en naaste familie om ons heen maken roosters wanneer we er ook zijn. Om mam te ontlasten. Maar ook om de tijd die er nog is met jou, te pakken.
Contact maken is moeilijk. Die ene vrijdag in oktober heb je wat tranen gelaten. Daarna ging je op slot. Lastig. Maar geeft niet. Dat is jouw manier, wij redden het onderling wel met elkaar. Dat weet je, en geeft je rust.

December

Dan die ellendige decembermaand. Het gaat elke dag slechter. Interactie is er weinig. Soms leef je even op, maar vaak slaap je of ben je onbereikbaar. Net als de afgelopen weken zijn de nachten zwaar. Je ziet dingen die er niet zijn en bent angstig. Vreselijk.

De wereld om ons heen gaat door. Wij komen steeds meer in die laatste fase met jou. Het is bijna kerst als het hoge woord eruit komt. Je wil niet meer. Je kán niet meer. Je vraagt of wij het goed vinden. Wie zijn wij…We willen alleen maar dat dit Vreselijke Lijden stopt. Ook al betekent dat het moeilijkste in ons leven tot nu toe: jou loslaten. Afgesproken wordt dat jouw laatste wens na kerst in gang wordt gezet.

Kerst zelf is ellendig. We waken en soms krijgen we even contact. Tussendoor maken we de Dr. Denker puzzel in de krant. Je moet toch wat. Afwisselend gaat de één of de ander heel even weg voor een kerstdiner. Maar ja, die steen op de maag…
Tweede kerstdag blijven we allemaal slapen. We voelen dat dit nodig is. De nacht is hels.

27 december

Op vrijdag 27 december rond 7.00 uur in de ochtend zit je nog heel even een laatste keer rechtop op het rand van het bed. Wat er daarna allemaal in rap tempo gebeurt, maakt op mij enorme indruk en ben ik nog steeds niet kwijt. Onmenselijk. De dokter komt en zegt wat we overduidelijk zien: je laatste uren strijd worden op dit moment gestreden. Hij zorgt dat je iets rustiger wordt.

Tja en dan. Ik heb er wel iets over gelezen. Hoe dat is, als iemand heen gaat. Heel vluchtig, want ik kon het eigenlijk niet. Veel te confronterend. En nu sta ik erbij, zo dichtbij mogelijk. Samen met iedereen die je lief is. Allemaal op tijd, gelukkig.

Die dag na kerst, om precies 11 uur, blaas je je laatste adem uit. En is, vanaf dat moment, alles anders.

 

This Post Has One Comment

  1. Pffff, natte ogen en een brok in m’n keel…. het lijkt me verschrikkelijk om iemand waar je zoveel van houdt zo te zien lijden…. Mijn ouders zijn allebei 70 en gelukkig nog gezond, maar om me heen zie ik te vaak dat het zomaar anders kan zijn. 3 dagen, 3 maanden of 3 jaar, het gemis zal nooit verdwijnen…. sterkte en een hele dikke knuffel!! x
    Linda onlangs geplaatst…I’m back!!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge