Loslaten

Loslaten

Weten jullie nog, mijn Bijna VIER column? Ik maar denken dat ik toen al bezig was met leren loslaten. Inmiddels ben ik er achter dat het niks was in vergelijking met nu. Slechts een paar maanden verder.

Nina wennen aan haar nieuwe (school)leven? Nee hoor! Mama? JA!

Naar school

In juni was het zover. Ze mocht. Eindelijk. Ze had er lang naar uitgekeken en met geen centje pijn lieten we haar achter in de klas op haar eerste schooldag. Er kon nog net een zwaai vanaf en daar zat ze. Na een halve dag mocht ze naar huis. Vond ze stom. Hoezo mochten de andere kinderen blijven en moest zij naar huis? Tja Nien, dat is het principe van wennen. Maar ik wist al: daar doet mijn dame niet aan. Altijd all the way, met alles.

Na twee weken wennen en nog snel een zonnige vakantie tussendoor, mocht ze volledig. Maar ja: al snel stond de zomervakantie voor de deur. Snapte ze ook al niks van. Zes hele weken vrij. Dat hoofd, toen ik zei: zes.

‘Maar ik ben net begonnen!’

Riep ze.
Ja. Maar de rest niet, mop. En dus maakten we op de eerste vakantiedag een aftelkalender. Die elke ochtend braaf werd afgevinkt. Zou ze dat over tien jaar nog doen, vroeg ik me wel stiekem af 😉

Sociaal leven

Maar daar houdt het niet op natuurlijk. Want naast school krijg je er met een vierjarige ook een heel sociaal leven bij. Voorop: ontzettend leuk. Prachtig om te zien hoe kindjes zo gemakkelijk hun weg met elkaar vinden en oprecht blij zijn om elkaar te zien. Of niet, maar dat duurt vaak maar even.

Knap ook, hoe die (toch nog) kleintjes al zo’n druk leven leiden. Niet elk kind is hetzelfde, maar ik heb een exemplaar die alles wil zien en meemaken. Die zich geen tijd gunt voor broodjes, een koekje of gezellig kopje thee met mama. Moet ze soms wel, maar ik zie haar dan gewoon wiebelen van ongeduld.

Rust

Dat is dus wel gelijk een groot verschil tussen mijn dochter en mij: ik had die rust vroeger nodig, zij duidelijk niet. Ik heb die behoefte nu nog steeds, zij duidelijk niet 😉 Ze neemt niet eens de moeite om naar huis te komen als ze moet plassen. Dat doet ze wel bij het huis van een vriendje of vriendinnetje die op dat moment twee meter dichterbij is.

En hoewel ik héél groot voorstander ben van buitenspelen en ik haar daarbij echt geen strobreed in de weg leg, kijk ik stiekem wel uit naar een herfstige woensdagmiddag met storm en regen. Ze mag zoveel vriendjes en vriendinnetjes uitnodigen als ze wil, maar dan zie ik haar tenminste nog eens ♥.

This Post Has One Comment

  1. Ontzettend herkenbaar Claudia ! Ook hier gaat madame om 10 uur de deur uit en zien we haar eind vd dag weer. Ze komt wel even een broodje eten( met al haar vriendinnen ☺️) in onze voortuin en af en toe wat lekkers halen ( want dat krijgen ze nooooooit ) , wat ze vervolgens bij alle ouders doen.

    Ook ik mis die momentjes even samen met z’n twee. Maar ohh wat hebben ze het leuk en dat is het allerbelangrijkst !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge