Lieve Pap

Brief voor mijn lieve pap

Hoi lieve pap,

Vandaag is het 12 september. Jouw verjaardag. En zoals zo vaak op die dag, prachtig weer. Heel erg warm wordt het zelfs. Een onvervalste flinke nazomer. Voorspelde jij jaren geleden al, dat de zomers steeds later komen. Fijn voor ons, helpt wel mee op dagen als deze.

Je mag vandaag geen 68 jaar worden. Maar dat betekent niet dat ik er zomaar aan voorbij ga. Integendeel.
Ik heb vrij genomen. Wat een onzin, hoor ik je bijna zeggen. Maar het voelde even zo. Niet meegaan in de waan van de dag. De drukte van de afgelopen tijd. Even bewust zijn van hier en nu. Wat belangrijk en goed voor me is.
En natuurlijk denk ik elke dag aan je. Maar vandaag toch een beetje meer. Of je het nu wil of niet.

Ik weet eigenlijk niet eens zo goed wat ik je wil schrijven. Ja, veel. Zoveel dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Er is zoveel gebeurd sinds die ene dag. Dus dat zou een beetje een lang verhaal worden. En daar was jij niet van 😀

Kleindochters

Laat ik beginnen met jouw trots: je twee kleindochters. Met de één was je twee handen op één buik. Ze heeft het nog vaak over je. Ze is inmiddels al zo groot en gaat naar school!

De ander heb je helaas nooit ontmoet. Je wist dat er nog een kleinkind bij kwam, maar hebt dat niet meer meegemaakt. Ik kan je vertellen: net zo’n leukerd en zonnestraal. Inmiddels al twee! Ze kwam in een hele moeilijke periode, maar dat hebben haar papa en mama geweldig gedaan. Ik weet zeker dat je hartstikke trots op ze bent. Wij ook, trouwens.

Ander hoogtepunt

Dan even over je grootste hobby. Langs de lijn. We kregen het van jongs af aan met de paplepel ingegoten. Het bepaalde een groot deel van onze zondag (en ons humeur daarna 😉 ).
Geen zorgen: je amateurcluppie doet het nog altijd goed. Strijden ieder jaar netjes mee om de eerste plaatsen.

En de FC… Je plaagde me altijd een beetje, met mijn seizoenskaart. Als we weer eens dom hadden verloren of ik in de vrieskou naar een saaie 0-0 had gekeken. Maar je gelooft het niet, pap! Er is namelijk een historische 3 mei 2015 geweest. Onze FC heeft op die dag de bekerfinale gewonnen. Hoogtepuntje!

En verder…

Tja en verder. Verder gaat het z’n gangetje. Niet altijd over rozen, dat begrijp je. Maar we maken er iets van met z’n allen en dat doen we best goed, vind ik.
Ons leven gaat door, maar niet gewoon. En niet altijd even gemakkelijk. Je wordt elke dag gemist. Niet altijd op dezelfde manier, maar wel elke dag aanwezig.

Nieuw leven, mam zo sterk (ze is verhuisd!), ik doe inmiddels nieuwe dingen. Het voelt nog altijd onwennig dat we dit niet meer met je kunnen delen.

En dus schreef ik dit. Totaal niet compleet natuurlijk. Maar wel met zonnestralen. Precies zoals het voelt.

Oh en jij hebt geen idee wie het zijn, maar ze zijn mijn lievelings. Met een heel mooi liedje. En dan moet ik altijd aan je denken.

This Post Has 3 Comments

  1. Wauw, wat mooi geschreven, ik heb met natte ogen zitten lezen…. Ik ben zo blij dat ik mijn ouders allebei nog om me heen heb (m’n vader is dit jaar 70 geworden, m’n moeder wordt dit aan het einde van het jaar). Beide gelukkig nog gezond en fit, maar je weet dat dit ook zo maar over kan zijn…. Hou je taai!!
    Linda onlangs geplaatst…My Instagram favourites – part VMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge